راهکارهایی برای مواجهه با کودکان اوتیسم در شرایط بحرانی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، سیده زهره موسوی با بیان اینکه تغییر در روال روزمره، صداهای بلند و فضای پرتنش می‌تواند برای کودکانی که اوتیسم دارند اضطراب آور باشد، اظهار کرد: در چنین زمان هایی حفظ آرامش، ایجاد ساختار و حمایت عاطفی والدین نقش بسیار مهمی در احساس امنیت کودک دارد.

وی با تاکید بر اهمیت درک شرایط کودک و علل تغییر رفتار او گفت: پسرفت مهارت‌ها طبیعی است، اگر کودک شما کلماتی که یاد گرفته بود را فراموش کرده، تماس چشمی اشاره کمتر شده یا مهارت‌های خودیاری مثل دستشویی رفتن را موقتا از دست داده نترسید. این شرایط تا حدودی طبیعی است.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تاکید کرد: این کودکان ممکن است خطر جنگ را درک نکنند، اما از تغییر ناگهانی محیط، صدای انفجار و اضطراب چهره شما به شدت وحشت زده می‌شوند.

آسیب شناس گفتار و زبان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بیان اینکه محیط جنگ پر از اضافه بار حسی است، به والدین توصیه کرد فیلتر حسی کودکشان باشند.

وی درباره محافظت شنوایی از کودکان توصیه کرد: هنگام آژیر خطر یا صدای انفجار، فورا از هدفون‌های صداگیر برای کودک استفاده کنید و اگر این وسیله در دسترس نیست پنبه در گوش او بگذارید یا دستهایتان را با آرامش روی گوش های او قرار دهید.

وی درباره کاهش محرک های بینایی نیز توضیح داد: در محیط های شلوغ یک گوشه پیدا کنید، کلاه لبه دار سر کودک بگذارید و یا یک پتوی نازک مثل چادر روی سر خودتان و او بکشید.

فشار عمقی برای آرامش از دیگر توصیه‌های این عضو هیات علمی دانشگاه بود؛ وی توصیه کرد: اگر کودک شما به لمس حساس نیست، در لحظات ترس، او را محکم اما مهربانانه بغل کنید. کشیدن یک پتوی کمی سنگین روی پاهای کودک می‌تواند او را آرام کند.

مدیریت “به هم ریختگی” بخش دیگری از توصیه‌های دکتر موسوی را به خود اختصاص داد.

وی اظهار کرد: اگر کودک دچار بی قراری شدید یا جیغ زدن شد نصیحت و دعوا ممنوع؛ او در این لحظه کنترل ارادی روی رفتار خود ندارد. تنبیه یا فریاد زدن شما اوضاع را بدتر می‌کند.

دکتر موسوی ادامه داد: حرف زدن را متوقف کنید، فقط مراقب باشید به خود و دیگران آسیب نزند. اشیای خطرناک را دور کنید.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی خواستار عدم توقف حرکات تکراری کودک هنگام بی قراری شد و گفت: اگر کودک برای آرام کردن خود دستهایش را تکان می‌دهد( بال بال زدن)، تکان تکان می خورد یا صداسازی های تکراری می‌کند، جلوی او را نگیرید. این روش طبیعی او برای تخلیه استرس است.